حرارت مرکزی | بار حرارتی اتاق

حرارت مرکزی | بار حرارتی اتاق

بار حرارتی اتاق در محاسبات حرارت مرکزی (QR) :


حاصل جمع تلفات حرارتی جداره ها و هوای نفوذی ، بار حرارتی اتاق را که مبنای انتخاب مبدل حرارتی اتاق از قبیل رادیاتور یا فن کویل و غیره خواهد بود، بدست می دهد که با احتساب ضریب اطمینانی که برای جبران اشتباه در محاسبه در نظر می گیریم خواهیم داشت :


ضریب اطمینان ×  QR = (Q1 +Q2 )


بار حرارتی کل اتاق QR :[Btu/hr]
بار حرارتی جداره هاQ1:[Btu/hr]
بار حرارتی هوای نفوذی  [ Btu/hr ]: Q2

3-محاسبه ی میزان آبگرم مصرفی ساختمان و بار حرارتی آن در حرارت مرکزی :


برای محاسبه ی بار حرارتی که بابت تهیه ی آبگرم مصرفی ساختمان به دیگ تحمیل می شود، لازم است ابتدا درجه ی حرارت و مقدار آبگرم مصرفی ساختمان در سیستم حرارت مرکزی تعیین گردد:



الف -  دمای آبگرم مصرفی :


دمای آبگرم بر حسب مورد مصرف آن ، متفاوت است . مثلا دمای  آبگرم برای مصارف معمولی مثل شیر دستشویی یا ظرفشویی در ساختمانهای مسکونی، حدود 120 F تا 130 F در نظر گرفته می شود.این دما برای ماشین هایی که کار بخصوصی انجام می دهند  بر حسب  نوع کار فرق می کند ،دستگاههایی مانند ماشین ظرفشویی یا رخت شویی با آبگرمی که دمای بیشتری دارد کار می کنند.در بعضی صنایع لازم است بالاترین دمای ممکن در فشار اتمسفر را برای آبگرم مصرفی در نظر گرفت.البته با بالا رفتن دمای آبگرم، میزان تلفات حرارتی  از لوله های حامل آن بیشتر می شود که این خود می تواند عامل محدود کننده ای در بالاترین دمای آبگرم باشد.به این دلیل اصولا دمای بیشتر از 160 F برای آبگرم مصرفی بکار نمیرود مگر در مورد بعضی از صنایع. جدول –B2 دمای آبگرم را برای بعضی از مصارف نشان می دهد.در محاسبات بارحرارتی آبگرم مصرفی در ساختمانهای معمولی در سیستم حرارت مرکزی، اغلب دمای آب ورودی به آبگرمکن (آب شهر) برابر 60 F و دمای آبگرم خروجی 140 F در نظر گرفته می شود.
جدول –B2

نوع مصرف

دمای آبگرم مصرفی [F]

شیر دستشویی یا ظرفشویی

125

حمام

100-105

گاراژها (برای شستشوی اتومبیل)

75-85

شستشوی ماشین آلات صنعتی

140-160

شتشوی پشم و ابریشم

92-98

شستشوی پنبه و کتان

120-125

استخر شنا

70-80

ب- مقدار آبگرم مصرفی و ظرفیت آبگرمکن:


برای تعیین میزان آبگرم مصرفی در ساختمانهای مختف و سیستم های حرارت مرکزی ، جداولی توسط انجمن های مهندسین تاسیسات کشورهای اروپایی و آمریکا در کتب راهنما ارائه گردیده است که طبعا بر پایه عادات ملی و فرهنگی کشور متبوعشان می باشد.از آنجایی که در ایران مطالعه ی جامعی در مورد میزان مصرف آبگرم صورت نگرفته و از طرفی با توجه به گوناگونی آب و هوا در نقاط مختلف ایران و عادات مختلف مردم ساکن این مناطق ،تعیین میزان واقعی  مصرف آبگرم بسیار دشوار است ، ناگزیریم همان جداول  خارجی را مبنای حرارت مرکزی قرار داده تجربیات ومشاهدات شخصی را نیز در این امر دخالت دهیم. جداول مذکور، میان مصرف آبگرم را بر حسب نوع ساختمان و مقدار لازم برای هر یک از ساکنین یا وسایل بهداشتی مورد استفاده در ساختمان ارائه می دهند.قبل از استفاده از این جداول،بهتر است با چند اصلاح مهم در ارتباط با آنها آشنا شویم:


1-    ضریب تقاضا

– میزان آبگرمی که در جداول برای مصارف مختلف پیشنهاد می گردد ، حداکثر مقداری است که برپایه ی استفاده ی مستمر در تمام ساعات روز تعیین گردیده است، ولی بدیهی است که میزان تقاضا برای ابگرم در تمام ساعات یکسان نیست بلکه در ساعاتی از روز این مقدار حداکثر و در ساعاتی دیگر حداقل و حتی صفر است . از طرفی تمام وسایل بهداشتی موجود در ساختمان در آن واحد و به طور همزمان مشغول بکار نمی باشند، لذا انجام محاسبات مربوط به آبگرم مصرفی اعم از اندازه گذاری لوله ها ، حجم منبع و بارحرارتی آبگرم مصرفی بر مبنای حداکثر مصرف ، معقول به نظر نمی رسد.برای پی بردن به میزان واقعی مصرف که می تواند اساس محاسبات قرار گیرد، در هر یک از جداول ضریبی بنام ضریب تقاضا ارائه گردیده است که با ضریب کردن آن در ارقام ارائه شده برای حداکثر آبگرم مصرفی ، مقدار واقعی مصرف آبگرم ساختمان مورد نظر در ساعت بدست می آید. ظرفیت حرارتی آبگرمکن که عبارتست از مقدار آبی که در یک ساعت توسط آبگرمکن گرم می شود،حداقل برابر خواهد بود با مقدار واقعی مصرف آبگرم  ساختمان در ساعت ، جداول 5-2 و 6-2 مقادیر حداکثر آبگرم مصرفی را به ترتیب بر حسب نوع وسایل بهداشتی و میزان لازم برای هر نفر در ساعت، ارائه می دهند. برای دست یابی به دقت عمل بیشتر ، توصیه می گردد که همواره از جدول 5-2 استفاده می شود.


2-    ضریب ذخیره منبع

– برای تعیین حجم منبع آبگرم مصرفی، ضریبی تحت عنوان ضریب ذخیره ی منبع در جداول 5-2 و 6-2 ارائه شده است که با ضریب کردن آن در مقدار واقعی مصرف آبگرم، حجم منبع آبگرم بدست می آید، موضوع قبل توجه در مورد منابع آبگرم مصرفی این است که پس از مصرف 70 تا 75 درصد آبگرم موجود در منبع ، بقیه آب منبع سرد خواهد شد، بنابراین باید حجم منبع آبگرم را حداقل بین 25 تا 30 درصد بیش از میزان مصرف واقعی آبگرم در نظر گرفت . عموما، در صورتیکه تقاضا برای آبگرم یکنواخت نباشد به منبع ذخیره ی بزرگتری احتیاج خواهد بود. در ساختمان هایی که تقاضا برای آبگرم تقریبا یکنواخت باشد، می توان منبع ذخیره ی کوچکتری اختیار نموده در عوض ظرفیت حرارتی آبگرمکن را افزایش داد.اما حتی المقدور باید منبع ذخیره را بزرگتر در نظر گرفت، زیرا این امر باعث کاهش بار حرارتی دیگ و کوچک تر شدن اندازه ی سطح حرارتی آبگرمکن خواهد شد. کارخانجات ، ادارات و مدارس معمولا داراری تقاضای آبگرم غیر یکنواخت بوده حداکثر تقاضای آنها در مدت زمان بسیار کوتاهی رخ می دهد. تقاضای آبگرم در آپارتمانها، منازل، هتلها و بیمارستان ها معمولا از یکنواختی بیشتری برخوردار است، لذا می توان ضرایب ذخیره ی منبع را برا هتل ها و بیمارستان ها به ترتیب 0.6 ,0.8 تقلیل داده در عوض ظرفیت حرارتی آبگرمکن را افزایش داد . در مورد منابع ذخیره ی آبگرم، توصیه می شود که در ساختمانهای بزرگ ( مثل مدارس ) که برای سرایدار و خانواده اش نیز محل سکونتی در خود ساختمان در نظر گرفته می شود، منبع آبگرم جداگانه ای برای سرایدار محاسبه و نصب گردد.همچنین بهتر است در ساختمان های بزرگ، مقدار محاسبه شده برای حجم منبع را بین چند منبع تقسیم نماییم تا در صورت احتیاج به تعمیر و غیه، ساختمان از آبگرم محروم نشود. جدول 7-2 را می توان برای محاسبه ی سریع و سرانگشتی حجم منبع آبگرم مورد استفاده در سیستم های حرارت مرکزی  قرار داد.

تماس با ما

آدرس:  تهران ، خیابان طالقانی ، بعد از مفتح ، کوچه شهید طالبیان ، پلاک 1 ، طبقه 5 ، واحد 10

کد پستی: 1571834735

تلفن:  4-88300003 و 021-88318321-021

فاکس:  88833958-021

ایمیل:  info@datiskar.com

09357887070

محل ما در نقشه